poniedziałek, 22 października 2012

Rozdział 4.

- Na pewno nie jest to problem, że zostawię u was Aarona?
- Przestań! Wiesz, że go uwielbiamy. Poza tym dziewczynki już za nim tęskniły. – uśmiechnęła się Patricia odprowadzając mnie do drzwi.
- Odbiorę go zaraz po pracy.
- Jedźcie już bo zaraz się spóźnicie!
W tym momencie zabrzmiał dźwięk klaksonu. Szybko zbiegłam po schodach i wskoczyłam do samochodu Davida.
Dziś wszystko miało wrócić do normalności. Wracali Mistrzowie Europy, piłkarze, którzy dostali więcej czasu wolnego. Tego ranka miały odbyć się ich badania. Wreszcie mieliśmy mieć do dyspozycji prawie wszystkich.
Villa co prawda całe wakacje spędził na trenowaniu aby wrócić do pełnej sprawności po jego okropnej kontuzji z grudnia ubiegłego roku.
- Współczuję Ci, znów będziesz musiała się z nami użerać. – zaśmiał się David gdy szliśmy do środka budynku.
- Postaram jakoś to wytrzymać i nie stracić resztek rozumu.
- Halo! – krzyknął ktoś za nami.
Był to oczywiście Pique, któremu towarzyszył Cesc.
Teatralnie podbiegł do mego kompana i chwycił go w ramiona podnosząc ponad ziemię.
Patrząc na tę sytuację nie można było się nie śmiać. Witali się jakby ostatni po raz ostatni widzieli się dziesięć lat temu.
W ciągu paru następnych minut zebrała się obok nas już cała grupka. Wszyscy wymieniali się uściskami, różnymi informacjami. Chętnie pozostałabym z nimi na dłużej, jednak musiałam już stawić się w gabinecie. Niezauważenie ewakuowałam się i poszłam prosto do szatni.



Wszyscy mieliśmy ręce pełne roboty, jak to zawsze bywa na początku nowego sezonu. Szczerze powiedziawszy już się stęskniłam za tą banką, za ich krzykami, żartami, za nimi samymi. Wróciła cała ta atmosfera. Każdy był wypoczęty. Wyniki badań wychodziły nadzwyczaj bardzo dobrze. Każdy o siebie dbał w te wakacje. Kontuzjowani powoli wracali do pełni sił. Piłkarze byli ogromnie podekscytowani nowym sezonem, chcieli jak zawsze dać z siebie wszystko, stopniowo sięgać bo to co było do wygrania. Nie mieli zamiaru odpuszczać. Byli głodni gry i oczywiście zwycięstw.
- Jeszcze nie miałam okazji Ci pogratulować. – uśmiechnęłam się do Leo, który właśnie kładł się na łóżku. – Tyle razy już się widzieliśmy podczas treningów a ja zapomniałam.
- Dzięki. Nawet nie wiesz jak się cieszę, że zostanę ojcem. To będzie niesamowita sprawa.
- A jak się czuje Anto?
- Bardzo dobrze. Spodziewaliśmy się, że będzie gorzej. A czuje się jakby w ogóle nie była w ciąży. Wszystko idzie bez przeszkód. – powiedział szczerze zadowolony.
- Wybraliście już imię?
- Oczywiście. Nazwiemy go Thiago. – odparł z dumą. Na sercu robiło się ciepło gdy się patrzyło na jego szczęśliwą twarz.
 - Wspaniałe. Już się nie mogę doczekać aż go zobaczę.  - skończyłam przypinanie mu nalepek i podeszłam do specjalnej maszyny. – Ty sobie teraz leż i myśl co chcesz dostać za prezent na narodziny a ja idę walczyć dalej.
Nacisnęłam guzik i przeszłam do pomieszczenia obok.
W drugim pokoju było niesamowicie głośno. Spotkały się największe paple. Gdy Dani mnie zobaczył od razu wykrzyczał:
- Rodzinny uścisk!
Nawet nie zdążyły do mnie dotrzeć jego słowa a już tonęłam w środku kółka. Nie miałam siły nawet się śmiać.
- Jej ręce! – krzyknął Masche rozpychając tłum. – Chcecie żeby je sobie połamała? One są nieocenione!
Po tym chwycił moje dłonie i przytulił do siebie.
- Ja was sobie zapamiętam… I uwzględnię w masażach po treningach. – oznajmiłam groźnie wskazując palcem na grupkę która mnie ściskała.
Wszyscy zrobili przerażone miny. Większość z ich była gotowa nawet rzucić się przede mną na kolana. Niestety udaremnił im to Juan wchodzący do środka.
On już zrobił z nimi porządek ustawiając ich w rządku i prosząc aby czekali na swoją kolej.

* * *

8 sierpnia, punktualnie o 9:00 stawiłem się na barcelońskim lotnisku. Dziś mieliśmy udać się w podróż do Göteborga, gdzie czekał nas towarzyski mecz z Manchesterem United.
Była to moja pierwsza podróż z drużyną po powrocie z Londynu. Co prawda wróciłem już w zeszłym tygodniu ale Klub nalegał abym dostał parę dni wolnego. Dziś jednak wreszcie miałem już szansę zadebiutować.
Na miejscu była obecna już większość osób. Czekaliśmy tylko na ponoć jak zawsze spóźniającego się Pedro.
- Jak tam? – spytał podchodzący do mnie David.
Gdy miałem te parę dni wolnego udało mi się znaleźć własne mieszkanie, w całkiem zacisznym miejscu i z ładnymi widokami. Teraz pozostało mi się tylko przyzwyczaić.
- Bardzo dobrze. W domu mnie już roznosiło tak siedzieć i siedzieć. Cieszę się, że w końcu mogę normalnie trenować i grać.
W międzyczasie usłyszeliśmy w oddali głośny wybuch śmiechu. Gdy się odwróciłem ujrzałem Alison. Uśmiechnąłem się pod nosem. Nie widziałem jej od momentu mojej prezentacji. Wspaniale było ją zobaczyć taką roześmianą. W mgnieniu oka przypomniałem sobie również ją w niebieskiej sukience i z jej rodziną. Momentalnie się odwróciłem.
- Ciekawe co znów głupiego powiedział Gerard. – pokręcił głową Villa.
Ruszył w stronę tamtej grupki pozostawiając mnie z mętlikiem w głowie.
Pięć minut później staliśmy w kolejce do odprawy. Sięgnąłem do torby w poszukiwaniu biletu. Mogłem tak szukać i trzy dni a jego tam nie było! Przestraszony wyszedłem z kolejki i usiadłem kładąc na drugim krzesełku torbę i szukając głębiej. Na próżno. Musiałem go zapomnieć! Mój wyraz twarzy musiał wyglądać okropnie bo zaraz obok mnie pojawił się Jordi Roura pytając co się dzieje.
- Zapomniałem biletu. – byłem na siebie zły. Bałem się, że przeze mnie opóźni się wyjazd.
- Poczekaj, zaraz wrócę. – odpowiedział i ruszył w kierunku informacji.
Na krzesełko obok opadł Xavi.
- Biletu się zapomniało, tak? – nie wiem jak w takiej sytuacji mógł żartować. Ja byłem okropnie przerażony. – Nie martw się. David na swój pierwszy lot też zapomniał. Nie wspomnę nawet o Alexisie, który do tej pory notorycznie zapomina.
- Słyszałem! – krzyknął wspomniany wcześniej osobnik.
Chwilkę później Roura pojawił się obok z na szczęście dobrymi informacjami.
- Spokojnie, możesz lecieć.
- A już myślałem, że będę musiał polecieć następnym lotem. – naprawdę mi lżyło.
Obaj się roześmiali i ruszyliśmy z powrotem do odprawy.
Informacja o mojej wpadce rozniosła się w ekspresowym tempie. Cała drużyna robiła sobie z tego żarty. Wcale mi to nie przeszkadzało, śmiałem się razem z nimi.
- Nie przejmuj się, oni wiecznie czegoś zapominają. – szepnęła mi do ucha Alison, która właśnie przechodziła obok w kierunku paru siedzeń przede mną.
Na fotel obok mnie usiadł ponownie Xavi.
- Czas na małą partyjkę Parchís! – krzyknął uradowany gdy samolot unosił się już parę minut w powietrzu.
Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki obok pojawili się Sergio, David i Pedro. Chyba była to tradycja podczas takich wypraw. Ja jednak wolałem popatrzeć z boku, nie chciałem się skompromitować.
Tuż przed lądowaniem każdy wrócił na swoje miejsce siadając wygodnie i zapinając pasy. Postanowiłem wreszcie jakoś poruszyć ten temat.
- Alison nigdy nie zabiera swojego syna ze sobą?
Hernandez spojrzał na mnie trochę zdziwiony, pewnie nie wiedział, że ja wiem.
- Nie. Woli zostawiać go w dobrych rękach. Zresztą Patricia uwielbia się nim opiekować, tego malca nie można nie kochać.
- Patricia? Żona Davida?
- Tak. A któżby inny?
- A jej mąż?
- Maż?
- Ten co go z nią widziałem?
Xavi zastanawiał się przez chwilę nad czymś.
- Kiedy?
- W dzień mojej prezentacji.
Ten spojrzał na mnie zdziwiony. Nie miałem pojęcia o co mu chodzi. Powoli schodziliśmy coraz niżej ku ziemi.
- To gej.
- Gej?!
- Tak, gej.
- Ale kto? Jaki gej?
- Robert!
- Robert?
- Facet z którym widziałeś Ali.
- Przestań sobie robić żarty.
- Nie żartuję. – powiedział wyraźnie rozbawiony tą sytuacją. – Jak mogłeś tego nie zauważyć.
- Nie przyglądałem się mu z bliska!
Nie miałem w sobie żadnego gej-radaru to skąd mogłem się zorientować?!
- A kim jest ten chłopczyk, który z nim był?
- To jest faktycznie jej syn, Aaron.
- Sama go wychowuje?
- Tak. Albo nie, w końcu ma mnie i innych do pomocy.
Wyczułem smutek w jego głosie. Lepiej było nie dopytywać co się stało z jego ojcem.
Koła samolotu dotknęły właśnie podłoża. Wszyscy zaczęli powoli kierować się w stronę wyjścia.
- Nie mogę uwierzyć jak mogłeś się nie zorientować kim jest ten facet. – pokręcił głową z niedowierzaniem.
- Będziesz mi to wypominał do końca życia? – spytałem.
- Tak! – krzyknął będąc już z przodu.
Zauważyłem jak podchodzi do Andresa i mu coś mówi.
Jak małe dzieci, pomyślałem. Odwróciłem się chcąc znaleźć wzrokiem blondynkę. Patrzyła akurat na mnie. Uśmiechała się, mogłem przypuszczać, że słyszała cała naszą rozmowę, a jak nie to pewnie Katalończyk niedługo jej ją opowie.
Ten dzień z każdą chwilą stawał się coraz lepszy. Miałem ogromną ochotę wyskoczyć z tego samolotu w podskokach. Ale dla mojego i innych bezpieczeństwa powstrzymałem się. Szeroki uśmiech nie schodził jednak z mej twarzy.

* * *

- Jeszcze jestem Ci w czymś potrzebna? – spytałam Emilio oddając mu wypełnione kartki.
- Nie. Już jesteś wolna. – uśmiechnął się. – Śmigaj zając się tym czym chcesz.
Nikt nie musiał mi tego dwa razy powtarzać. Swoje kroki skierowałam na zewnątrz stadionu po drodze zabierając swój aparat z pomieszczenia gdzie zostałam ulokowana na czas meczu.
Uwielbiałam robić zdjęcia. Gdy wyjeżdżaliśmy gdzieś, czy nawet gdy graliśmy u siebie, zawsze mi towarzyszył. Fotografowałam wszystko dookoła. Takie chwile warto upamiętniać, na starość usiąść sobie w fotelu i powspominać minione czasy.
Na murawie piłkarze powoli się rozgrzewali, stadion z minuty na minutę się zapełniał. Zaczęli mnie mijać piłkarze Manchesteru, którzy również chcieli się rozgrzać przed tym meczem.
Po 15 minutach skierowałam się z powrotem do środka. Czas mijał, każdy z nas musiał zająć się swoimi obowiązkami.

* * *

- Jordi, jesteś gotowy dziś zagrać? – usłyszałem pytanie Tito gdy siedziałem jeszcze chwilę w szatni.
Spojrzałem na niego. Czekałem na ten moment od zawsze. Od dzieciństwa, gdy byłem graczem młodszych drużyn FC Barcelony, marzyłem o występie w pierwszej drużynie. Jak każde dziecko.
- Nigdy nie byłem bardziej gotowy.
Na twarzy trenera pojawił się szeroki uśmiech.
- Wejdziesz w drugiej połowie, nie chcę ryzykować tym, że jeszcze nie trenowałeś z drużyną.
- Oczywiście.
 To była wielka sprawa zadebiutować w starciu z taką drużyną jak Manchester United. Czułem ogromny głód gry, nie mogłem się doczekać.
W trakcie meczu na ławce siedziałem obok Xaviego i Cesca, którzy dogłębnie analizowali każdą minutę meczu. Opowiadali mi jak grają poszczególnie zawodnicy przeciwnika. Mecz był rozgrywany w dobrym tempie. W 44 minucie Victor wspaniale obronił rzut karny wykonywany przez Rooneya.
W przerwie meczu nastąpiło sporo zmian. Trener chciał dać wszystkim szansę. Nie był to mecz o jakąś największą stawkę.
Dopiero w 60 minucie, wraz z innymi zawodnikami dostaliśmy polecenie drugiego trenera do rozgrzewki. Naciągnąłem na siebie znacznik i starałem się rozciągnąć każdy mięsień.
Niedaleko ławki trenerskiej zauważyłem siedzącą Alison z innymi medykami ze sztabu. Skupiona uważnie oglądała wydarzenia na murawie. Jednak gdy spojrzałem w jej stronę jak na zawołanie spojrzała w moim kierunku. Posłała mi uśmiech i w górę uniosła zaciśnięte kciuki. W środku poczułem nagły przypływ ciepła.
W 67 minucie zastąpiłem Adriano wbiegając na boisko w stroju FC Barcelony z numerem ‘19’ na plecach.
Uczucia, które czułem w trakcie i po meczu są w takiej chwili nie do opisania. Czułem jakbym grał z tymi ludźmi już parę lat, nie czułem się obco. Koledzy darzyli mnie zaufaniem.
Do końca meczu utrzymał się wynik 0-0. Potrzebne były rzuty karne do wyłonienia zwycięzcy. Stałem z boku z innymi i obserwowaliśmy jak Nani nie strzela pierwszego karnego, drugiego Xavi z pewnością siebie pakuje do siatki, trzeciego wspaniale broni Pinto, czwartego z łatwością zdobywa Pique tym samym dając nam zwycięstwo.  ‘Göteborg Cup’ należał do nas. Wszystkich ogarnęła taka radość jakbyśmy wygrali jakiś prestiżowy Puchar.
Mój pierwszy mecz dobiegł końca, z ogromnym zniecierpliwieniem wyczekiwałem następnego.

_________________________________
Na potrzebę opowiadania, we fragmencie gdzie piłkarze są na badaniach umieściłam również osoby, które już wcześniej wtedy rozpoczęły treningi :)
Postanowiłam umieszczać rozdziały wtedy, gdy będę miała jakiś do przodu. Tak się akurat składa, że 5 już napisałam a dziś skończę 6. W takim razie następny rozdział może pojawić się 1 listopada :)
Dziś wreszcie mam więcej czasu i mogę się za to wszystko zabrać. I oczywiście niecierpliwie czekam na jutrzejszy mecz :D
Zapraszam również na skończone już opowiadanie: fcb-no-dejar-nunca-de-sonar
Miłego czytania i przyjemnego wieczoru! ;-)

środa, 10 października 2012

Rozdział 3.

4 lipca 2012r.

Stałam przy blacie w kuchni i szykowałam kolację dla mnie i Aarona, gdy nagle zadzwonił telefon. Niespełna trzylatek siedzący na dywanie wstał i pobiegł na korytarz. Uśmiechnięty przyniósł mi słuchawkę. Wytarłam dłonie i przyłożyłam aparat do ucha.
- Tak słucham.
- Dobry wieczór. Tu Emili Ricart. Mam do Ciebie ogromną prośbę, uratuj mnie. – odezwał się w średnim wieku mężczyzna.
- Cześć. Co się stało? – spytałam trochę przestraszonym głosem. Zawsze był spokojną osobą, miał wszystko poukładane, teraz wydawał się roztargniony.
Chwyciłam krzesło i usiadłam na nie, opierając łokcie na stole.
- Muszę już dziś w nocy wyjechać na parę dni do Saragossy. Moja siostra trafiła do szpitala, muszę się tam wszystkim zająć.
- O matko! Tak mi przykro! Mam nadzieję, że wszystko będzie już jutro dobrze!
- Ja również. Dzwonie zapytać czy mogłabyś mnie jutro zastąpić podczas badań medycznych naszego nowego piłkarza.
- Oczywiście! Bez najmniejszego problemu. Ty o nic się nie martw i jedź spokojnie do siostry.
- Jestem Ci ogromnie wdzięczny, jesteś wspaniała. – oznajmił ze słyszalna ulgą w głosie.
- Pozdrów ją tam ode mnie. I o nic się nie martw.
- Raz jeszcze dziękuję. Powodzenia jutro!
Położyłam słuchawkę na stole. Chwilkę siedziałam w milczeniu, mój chłopiec siedział wciąż na dywanie bawiąc się swoimi samochodami. Musiałam szybko zastanowić się co zrobić z Aaronem. Mogłam go co prawda zabrać jutro ze sobą. Jednak miałam spędzić tam cały dzień, nie mogąc ciągle mieć go na oku. Nie chciałam żeby mu się coś stało. Nie pozostawało mi nic innego jak zadzwonić do Roberta i modlić się aby miał jutro wolny dzień i zgodził się zostać z malcem. Obaj się uwielbiali, więc to nie byłby pewnie problem.

* * *

Wszystko poszło po mojej myśli. Robert zgodził się zostać z Aaronem. Gdy wychodziłam z domu mój syn jeszcze spał, więc jego opiekun został tam razem z nim. Zapewniał, że fajnie spędzą dzień i nie mam się czym martwić. I tak też było. Nigdy nie miałam obaw gdy zostawiałam z nim mojego synka. Wspaniale było mieć kogoś takiego jak on, zawsze chętny do pomocy, zawsze radosny. On chyba nie miewał złych dni i chyba dlatego jego życie układało się tak prosto.
Parę minut przed 8 wysiadłam na przystanku zaraz obok Ciutat Esportiva.
Nie miałam mieć dziś tyle pracy co zwykli lekarze, jeśli w ogóle miałabym coś robić. Jednak fizjoterapeuta zawsze musiał być obecny przy badaniach.
Skierowałam kroki ku głównemu wejściu, ochroniarz tam stojący powitał mnie z uśmiechem. Windą wjechałam na pierwsze piętro i powoli weszłam do szatni aby zostawić tam swoje rzeczy. W specjalnym pokoju ubrałam się w mój strój do pracy. I już byłam gotowa.
Następnie ruszyłam do sali w której miało odbyć się większość badań.
- Dzień dobry. – odezwałam się wchodząc.
- Cześć. – dało się słyszeć z każdej strony. Wszyscy widocznie mieli bardzo dobre humory, bo każdy zaczął się uśmiechać.
Wszystko tutaj było już  przygotowane.
- Gotowa poznać naszego nowego podopiecznego? – spytał Anton podchodząc do mnie i kładąc mi rękę na ramieniu.
- Tak się składa, że my już się znamy. – odezwałam się zaskakując wszystkich.
- Jak to? Kiedy się poznaliście? – spytał ciekawski Juan.
- Podczas meczu Hiszpanii na którym ostatnio byłam. Bardzo miły z niego chłopak. Polubicie go.
- Jak Ali go polubiła to na pewno tak będzie. – oznajmił czarnowłosy mężczyzna siedzący przy komputerze.
Wszyscy się zaśmiali. Lubiłam z nimi pracować. Byli to ludzie tak pozytywnie do wszystkiego nastawieni.
Następnie każdy zajął się swoją pracą.

* * *

Po badaniach w barcelońskim szpitalu zostałem odwieziony do Sant Joan Despí , gdzie mieści się kompleks sportowy Barcelony, tam miała się odbyć reszta badań. Na podpisanie kontraktu i prezentację miałem się udać na Camp Nou.
Nie dało się ukryć, że trochę się denerwowałem, chciałem żeby wszystko poszło według planu, bez żadnych przeszkód.
Na miejscu zostałem odprowadzony do pomieszczenia gdzie mogłem zostawić swoje rzeczy, wszystko tam było naszykowane na mój dzisiejszy dzień. Sięgnąłem po koszulkę i spodenki.
Przebrany ruszyłem do sali, gdzie miała się odbyć następna tura badań.
Nie spodziewałem się, że czas będzie mijał mi tak przyjemnie. Podczas wykonywania wszystkich tam czynności każdy rozmawiał ze mną jakby był moim starym kolegą, sypały się żart. Teraz byłem już przekonany, że tutaj jest naprawdę niesamowita atmosfera.
Wszystko szło właściwymi torami, wyniki wychodziły bardzo dobrze, tak jak miało być. Nawet nie spostrzegłem jak minęły ponad dwie godziny.
- Już pozwiedzałeś trochę Barcelonę? - spytał  Alexandro podczas gdy czekał na wydruk badania USG.
- Niestety jeszcze nie miałem okazji. Dopiero wczoraj przyjechałem. Ale mam nadzieję, że jutro uda mi się coś porobić, popatrzeć gdzie co jest, trochę pochodzić dookoła.
- Tak, jutro będziesz już miał luźniejszy dzień. Mieszkanie masz już wynajęte czy może u kogoś się zatrzymałeś?
- Wszystko potoczyło się w tak szybkim tempie, że jeszcze nie zdążyłem. Na jakiś czas zatrzymam się u Davida Villi. Mam nadzieję, że do przyszłego tygodnia coś znajdę. – odpowiedziałem wstając z łóżka.
- No tak, koledzy z Valencii. – uśmiechnął się blondyn. – Teraz podejdź do bieżni, tam zaraz się tobą zajmie fizjoterapeuta. Nacisnął jakiś guzik i wyszedł.
Spełniając polecenie podszedłem do maszyny i czekałem. Nie długo. Już po paru sekundach drzwi się otworzyły i doznałem szoku. Do środka weszła Alison. Ta sama dziewczyna, którą spotkałem w Gdańsku. Na sobie miała białą koszulę z krótkim rękawem i bardzo dobrze dopasowane czarne spodnie.
- Cześć. – usłyszałem radośnie wypowiedziane to słowo.
Stałem oszołomiony, dopiero po 10 sekundach się ocknąłem.
- Co ty tutaj robisz?
- Pracuję. – odpowiedziała jakby to była zwykła rzecz. Bo była.
- Nigdy nie spodziewałbym się, że w takim charakterze.
- A dlaczego? – zdziwiła się.
- Nigdy nie spotkałem kobiety w składzie medycznym jakiegokolwiek klubu.
- Widzisz, kiedyś musi być ten pierwszy szok. – uśmiechnęła się zapisując coś w karcie.
- Taaak, i to jaki przyjemny. – wypowiedziałem to na tyle cicho aby blondynka nie usłyszała.
- Teraz trochę pobiegamy. Znaczy się ty pobiegasz. A ja będę sprawdzała twoją odporność. Będę Cię teraz musiała podłączyć do tego sprzętu. – odparła zajmując się rozdzielaniem różnych kabelków. – Proszę stań prosto teraz.
Podeszła blisko do mnie. Gdy po raz pierwszy dotknęła mojej klatki piersiowej swoimi delikatnymi palcami, przeszedł mnie dreszcz, bardzo przyjemny. Na jej twarzy pojawiły się leciutki zaczerwienienia. Speszony skierowałem wzrok gdzieś ponad nią.
- Mógłbyś to założyć? – odsuwając się ode mnie i podała mi siatkę do założenia. Bez słowa wsunąłem ją na klatkę piersiową.
- Teraz wejdź na bieżnię i możesz zacząć biegać. Dam Ci znać kiedy masz skończyć.
Kiwnąłem głową i wykonałem to o co prosiła.
Trwało to ponad 15 minut. Alison w międzyczasie, skupiona na swoim zadaniu oglądała różne wykresy i zapisywała potrzebne dane.
Do pokoju wszedł doktor Anton, któremu podała kartkę z wynikami. Dokładnie ją obejrzał i wymienili między sobą parę zdań.
- Jeśli możesz to udaj się teraz do Carlesa, chciał żebyś mu w czymś tam pomogła.
- Oczywiście. Przy okazji posłucham co się nowego na świecie dzieje. – zaśmiała się. – Zostawiam Cię w dobrych rękach, Jordi. Powodzenia w dalszej części dnia. – pożegnała się pogodnie i wyszła na zewnątrz.
W tym momencie poczułem uścisk żalu. Nie chciałem żeby wychodziła, miałem nadzieję, że jeszcze poprowadzi jakieś badania. Przy niej czułem się spokojniejszy, zapominałem o całym zdenerwowaniu, które nagle wróciło.

* * *

O 14:00 gdy wszystkie badania były już zrobione zabrałam się z Juanem na Camp Nou. Reszta sztabu porozjeżdżała się już do domów.
Parę minut później gdy szłam korytarzem zauważyłam przy oknie Jordiego. Wyglądał na bardzo zamyślonego. Dobra byłam w wyczuwaniu ludzkich emocji. Sama swoje starałam się ukrywać, nigdy nie chciałam aby ludzie wiedzieli co się dzieje w moim życiu. Szatyn był zdenerwowany. Przed nim pozostało podpisanie kontraktu, zaprezentowanie się publiczności i konferencja prasowa. Może bał się, że nie spodoba się publiczności. Jednak to było nie do wykonania.
Podczas tych rozmyśleń wpadłam na niezły pomysł…
- Chodź ze mną. – poprosiłam bez zbędnych słów.
Gdy usłyszał czyjś głos lekko się przestraszył. Nie dopowiedział mi. Ufał mi i ruszył za mną.
Poprowadziłam go do małego pomieszczenia gdzie stało specjalne, wysokie łóżko i niewielka ilość mebli. Zamknęłam drzwi.
- Ściągnij koszulkę. – dopiero po wypowiedzeniu tego zdałam sobie sprawę jak to musiało zabrzmieć. Jordi stał wpatrując się we mnie szeroko otwartymi oczami. Wolałam nie myśleć o tym co mogło mu przejść w tym momencie przez głowę.
- Nie uważasz, że trochę za krótko się znamy? – spytał z nutką rozbawienia w głosie.
- Przepraszam, nie to miałam na myśli! – powiedziałam zawstydzona. – Ale proszę ściągnij koszulkę i połóż się na brzuchu.
Wciąż zdziwiony i trochę zdezorientowany ściągnął koszulkę ukazując swój umięśniony brzuch i klatkę piersiową. Posłusznie położył się.
Odsunęłam stojące obok krzesło. Powoli i delikatnie położyłam dłonie na plecach Alby. Poczułam jak przechodzi go dreszcz. Zaczęłam go masować. Już parę sekund później się rozluźnił i poddał mnie.
Piłkarze często przychodzili na masaż po treningu, pomagało im to właśnie w rozluźnieniu, odpoczęciu. Niektórzy tak bardzo się odprężali, że zasypiali lub nie chcieli żebym przerywała. Najlepszym tego przykładem był Cesc, ogromny śpioch. Z kolei gdy przychodził Carles, Xavi czy Gerard to ciągle gadali, jak najęci. Nie przeszkadzało mi to w ogóle, uwielbiałam rozmawiać z nimi na wszystkie tematy.
Jeździłam dłońmi w górę i w dół, starając się rozmasować każdą część. Oczy szatyna były zamknięte, pogrążony był w myślach.
Gdy oderwałam od niego ręce momentalnie się poruszył lecz oczu nie otworzył. Leżał tak jeszcze chwilę. Następnie wstał i ubrał się z powrotem.  
- Nie wiem jak Ci mam dziękować. – powiedział lekkim głosem stając naprzeciw mnie.
- Nie musisz. Mam nadzieję, że to Ci pomogło i już zdenerwowanie minęło. Zobaczysz, publiczność Cię pokocha. – kąciki mych ust powędrowały w górę.
-Pomogło, pomogło. Jestem twoim dłużnikiem. – głos zniżył do szeptu.
Otworzyłam drzwi wychodząc pierwsza, za mną wyszedł Jordi poprawiający sobie koszulkę. Mieliśmy szczęście, że nikogo na korytarzu nie było. Wiadomo co by sobie ta osoba pomyślała…

        * * *
Parę minut po 17, już po podpisaniu kontraktu, piłkarz wybiegł na murawę Camp Nou w stroju FC Barcelony z numerem ’18’ na plecach. Publiczność powitała go ogromnymi brawami. Wszyscy się ogromnie cieszyli, że wrócił do domu.
Ja stanęłam sobie z boku tunelu, z którego wychodziło się na boisko. Z uśmiechem obserwowałam jego przemówienie a później pokazy z piłką.
Niespodziewanie obok mnie pojawił się Xavi. Ogromnie zaskoczyła mnie jego obecność. Gdy spytałam czemu tu jest, wszystko mi wyjaśnił.
- Umówiliśmy się z Davidem, że pokażemy mu trochę miasta. Dawno tu nie był, więc pewnie niezbyt wiele pamięta. Moim zadaniem jest go odebrać stąd.
- Jacy z was wspaniali koledzy. Fajnie z waszej strony, że mu pomagacie.
- Robimy to z przyjemnością. A jak tam jego dzień? Wszystko poszło dobrze?
- Nawet bardzo dobrze. Parę dni i będzie się tu czuł znów jak w domu. – spojrzałam na środek i zauważyłam jak zaczyna robić trik z podrzucaniem piłki.
Bez dalszej wymiany zdań staliśmy i obserwowaliśmy dalsze jego kroki.
- Ciekawe czy już miał przyjemność poznać twoją specjalność…  - usłyszałam rozmyślenia katalońskiego pomocnika.
- Xavi! – krzyknęłam uderzając go w ramię.
Kątem oka zauważyłam, że prezentacje się już kończy. Weszłam z powrotem do tunelu idąc w kierunku Sali Paryskiej.
Po drodze odczytałam wiadomość od Roberta, który poinformował, że odbiorą mnie wraz z Aaraonem pod stadionem.

        * * *

Dzisiejszy dzień był naprawdę bardzo pracowity, pełen mnóstwa wrażeń. Czułem się tam jak w domu. Publiczność była niesamowita. Nie mogłem się doczekać aby zacząć trenować ze wszystkimi, już nie wspominając o pierwszym meczu. Na to czekałem z niecierpliwością.
Po godzinie 19 mój dzień na Camp Nou dobiegł końca. Nie byłem ani trochę zmęczony. Masaż Alison zdziałał cuda.
Razem z Xavim wyszliśmy już na zewnątrz idąc do samochodu przy którym czekał David.
- Hola! – usłyszeliśmy krzyk Villi i zobaczyliśmy jak macha do kogoś za nami.
Gdy się odwróciliśmy zobaczyliśmy malutkiego chłopczyka, mniej więcej trzylatka, który stał obok wysokiego, młodego mężczyzny.  Chłopczyk z szerokim uśmiechem odmachał. Xavi również pomachał malcowi. Nie trudno było się domyśleć, że go znają.
Z budynku wyszła Alison ubrana w zwiewną niebieską sukienkę. Nie zauważając nas ruszyła do tamtej dwójki. Z ogromna radością porwała chłopczyka w ramiona i uściskała, drugiemu towarzyszowi pozwoliła się pocałować w policzek.
Od razu po kojarzyłem fakty. Druzgocące. Miała swoją własną rodzinę, z którą była bardzo szczęśliwa, co można było teraz zauważyć. Nie wiem co ja głupi sobie myślałam wcześniej. Nie miałem prawa się dziwić, że taki ktoś jak ona nie miał jeszcze ułożonego wspaniale życia.
Wyprany z uczuć wszedłem na tył samochodu Xaviego.


_____________________________________
Wreszcie się zabrałam i napisałam dziś nowy rozdział :) Chyba nie wyszedł mi źle, podoba mi się. A co Wy o nim sądzicie?
W niedzielę skończyłam moje pierwsze opowiadanie, jeśli chcecie je poczytać to zapraszam tutaj: fcb-no-dejar-nunca-de-sonar
Miłego czytania! ;-)

czwartek, 9 sierpnia 2012

Rozdział 2.

Na stadion wyruszyłyśmy około 19, razem z dziewczynami czy żonami reszty piłkarzy. Niektóre z nich oczywiście znałam, gdyż pracowałam z ich mężami. Resztę szybko poznałam.
Zaraz po dotarci na stadion ulotniłam się aby znaleźć gdzieś jakieś ciche miejsce. Zatrzymałam się na samym końcu korytarza, z dala od wszelkiego tłumu, tutaj chyba było najciszej.
Wyciągnęłam z torebki komórkę i wystukałam numer do państwa Villa. Zaraz po drugim sygnale odezwał się David.
- Tak słucham?
- Cześć, tu Alison.
- Cześć! Pewnie chcesz Aarona do telefonu? – spytał retorycznie. Chwilkę później usłyszałam głos tak dobrze mi znamy. Ten który najbardziej na świecie kochałam, ten za którym okropnie tęskniłam.
- Halo?
- Witaj kochanie. – z całych sił powstrzymywałam się aby nie wybuchnąć płaczem, lub co gorsza, pobiec, złapać  taksówkę i udać się na lotnisko.
- Mama! – moich uszu dobiegł radosny krzyk mojego synka. – Będę Cię dziś widział w telewizji! – wydawał się być strasznie z tego dumny.
- Mamusia Ci pomacha. – zaśmiałam się. – Dobrze się kochanie czujesz? Wszystko jest w porządku?
- Tak. Ciocia Patricia właśnie zrobiła nam dobre ciastka. Ale musiała je schować. Bo zanim będziemy oglądać to Olaya wszystkie zje. – usłyszałam jak roześmiał się niepohamowanym śmiechem.
Przymknęłam oczy wyobrażając sobie mojego malca tak szczęśliwego.
- Słońce, mama musi kończyć. Już jutro wieczorem się zobaczymy. Bądź grzeczny i nie zapomnij iść spać. Kocham Cię.
- Ja mamusię bardziej.
Przez następnych parę sekund słyszałam sygnał zakończonej rozmowy przy uchu.
Oparłam się o ścianę zakrywając twarz dłońmi.
- Coś się stało?
Jak oparzona odskoczyłam od ściany wycierając twarz. Moje serce o mało nie wyskoczyło mi z piersi. Nie mogąc złapać tchu spojrzałam na intruza. To był Jordi.
- Przepraszam. Nie chciałem Cię przestraszyć. Nie wiedziałem, że nie słyszysz. Przepraszam.
Zbliżył się do mnie na niebezpiecznie bliską odległość.
- Widziałem, że tutaj stoisz. Pomyślałem, że może źle się poczułaś. Jeszcze raz przepraszam.
- Nic się nie stało. Wybaczam. – odpowiedziałam z delikatnym uśmiechem gdy mój stan już mi minął.
- Nie, nie. Teraz będę miał wyrzuty do końca dnia, ba nawet i miesiąca.
Po tym stwierdzeniu położyłam mu swoją dłoń na ramieniu. Troszkę zmieszany patrzył w moje oczy.
- Nie mam Ci tego za złe. – odparłam całkowicie szczerze.
Ruszyliśmy wzdłuż korytarza drogą powrotną.
- Czas udać się na rozgrzewkę. – powiedział szatyn.
- A ja powinnam iść poszukać dziewczyn. Nie chciałabym siedzieć między nieznajomymi.
Przed nami były już tylko schody prowadzące na dół. Za nimi każde z nas miało się udać w swoją stronę.


Na parę minut zapomniałem całkiem o meczu. Po schodach schodziliśmy w całkowitej ciszy. Ale to żadnemu z nas nie przeszkadzało.
Wydarzenia następnych sekund działy się w błyskawicznym tempie. Alison, która szła z mojej prawej strony, nagle zachwiała się lecąc do przodu. W ogóle się nie zastanawiając w ostatniej chwili mocną ją chwyciłem. Przyciągnąłem ją do siebie obejmując w tali. Nasze twarze znajdowały się milimetry od siebie. Blond włosa dziewczyna trzymała się kurczowo moich ramion. Nie miałem zamiaru jej puszczać, staliśmy tak jakiś czas bez ruchu, utrzymując równowagę. Dopiero teraz zauważyłem jej piękne zielone oczy. Na je policzkach pojawiły się rumieńce, ledwie powstrzymywałem się aby nie pogładzić ich opuszkiem palców. W pewnym momencie tą chwilę intymności bezczelnie przerwał komunikat płynący z głośników. Rozgrzewka miała się zaraz zacząć.
Oboje oprzytomnieliśmy wracając do normalnego świata.
Odsunęliśmy się od siebie, jednak nie dostatecznie daleko.
- Powodzenia. – wyszeptała obdarzając mnie nieśmiałym uśmiechem i wtedy odwróciła się uciekając szybkim krokiem.
Nie zdążyłem w ogóle zareagować. Jednak coś szybko dostrzegłem. Mianowicie to co miała na sobie. Czerwoną koszulkę Reprezentacji, i to nie było wcale dziwne. Moje serce drgnęło gdy zobaczyłem podpis z tyłu koszulki: ‘Aaron’.
Nie pozwalając myślom zalać mojego umysłu biegiem ruszyłem do wyjścia na murawę.

* * *

W 88. minucie nadeszła ta przez wszystkich oczekiwana chwila. Po wspaniałym podaniu Andresa, Jesus wpakował piłkę do pustej bramki. Większość ludzi na trybunach oszalała. My z dziewczynami również zaczęłyśmy krzyczeć i wiwatować. Do końcowego gwizdka emocje nikogo nie opuszczały. Gdy ten zabrzmiał, ponownie dało się słyszeć okrzyki radości. W tej właśnie chwili wiadome było, że Hiszpania gra dalej. Wciąż będzie walczyła o to upragnione Trofeum.
Z minuty na minutę trybuny pustoszały. Ja nigdzie się nie spiesząc siedziałam wciąż na krzesełku. Rozglądałam się dookoła. Chciałam jak najdłużej zapamiętać tą chwilę. Tak dawno nie siedziałam na trybunach. W mgnieniu oka ukazały się przede mną wspomnienia pewnego meczu, gdy siedziałam z nim w środkowym rzędzie. Byłam wtedy taka szczęśliwa, głupia i naiwna. Jednak to szczęście przysłoniło  mi całe racjonalne myślenie. Od tamtej chwili aż do dziś nie zasiadłam wyżej niż obok boksu trenerskiego.
- Hej! Jedziesz czy zostajesz?
Przestraszona wzdrygnęłam się. Na stadionie było pusto, tylko światła oświetlały jeszcze obiekt. Spojrzałam w kierunku wołania. Na schodach stał Andres przebrany już w strój wyjazdowy.
Nic nie mówiąc szybko wstałam i pobiegłam do wyjścia.

* * *

- Na pewno jedziesz? – spytał Xavi leżący na moim hotelowym łóżku.
- Tak. – odpowiedziałam wkładając ostatnie rzeczy do walizki.
- Ale spójrz która już jest godzina. Po 24! Jak dolecisz będzie środek nocy. Mały sobie bezpiecznie śpi u Davida. Chyba nie chcesz do nich jechać tak późno, prawda? – odezwał się Gerard siedzący w fotelu z nogami położonymi na niewielkim stoliku.
- Nie pojadę do nich. Wrócę do domu, prześpię się do rana a potem odbiorę Aarona.
Ruszyłam w stronę łazienki chcąc zabrać stamtąd ostatnie kosmetyki.
- Ale przecież o tej porze może już nie być żadnego lotu! Nadaremnie pojedziesz na lotnisko. – wtrącił się Sergio.
- Spokojnie, lot mam już zarezerwowany. Startuję o 1:30. – odkrzyknęłam.
W pokoju obok zaległa cisza. Chłopcy już chyba nie mieli więcej argumentów żeby się ze mną sprzeczać. Dopięłam swego.
Jak po prostu chciałam jak najszybciej wrócić do domu. Oczywiście nie żałowałam nawet przez chwilę, że tu przyjechałam. Ale po co miałam tracić noc śpiąc w hotelu jak równie dobrze o tej porze mogłam wracać do Barcelony.
Wróciłam do pokoju głównego. Wsadziłam resztę rzeczy do środka i zamknęłam walizkę. Podniosłam ją z łóżka i postawiłam na ziemi. Omiotłam pokój wzrokiem upewniając się, że wszystko zabrałam.
- Jestem gotowa. – powiedziałam zerkając na chłopaków. Żaden z nich nie drgnął. – No weźcie przestańcie. Od początku mówiłam, że zaraz po meczu wyjeżdżam.
- Ale my ciebie tutaj potrzebujemy. – powiedział Xavi przybierając smutny wyraz twarzy.
Roześmiałam się.
- Wystarczy, że jestem na każde wasze skinienie w klubie. Zdecydowanie na za dużo wam pozwalam. Jeszcze się rozleniwicie.
- Ale ty masz takie magiczne ręce! Potrafisz wyleczyć każdego. – odezwał się młody pomocnik.
- Już niedługo rozpocznie się sezon. Wtedy będziecie mieli mnie już dość. A tymczasem wiecie co macie robić. Wygrać tutaj! Zgarnąć wszystko co się da! Zaszliście już tak daleko. Nie zmarnujcie tego. – czułam się jakbym wygłaszała jakąś ważną mowę, byłam śmiertelnie poważna. Wszyscy na nich liczyliśmy.
- Zrobimy co w naszej mocy.
- A teraz chodźcie tu do mnie. – cała trójka od razu mnie posłuchała i stanęła przede mną. Z całych sił chwyciłam ich wszystkich w ramiona, co było naprawdę trudne. – Pożegnajcie resztę ode mnie.
Po chwili wyszliśmy na korytarz. Wszyscy bez słowa rozeszli się do swoich pokoi. Zamknęłam drzwi a następnie ruszyłam schodami do recepcji.
 Gdy już oddałam klucz skierowałam się przez hol do głównego wyjścia. Ostatni jeszcze raz rzuciłam okiem na wnętrze hotelu.
To były wspaniałe dwa dni które tu spędziłam. Cieszyłam się, że wszyscy byli w tak dobrych nastrojach, nie panowało tu żadne napięcie. Byłam przekonana, że zajdą daleko. Po powrocie do domu nie pozostawało mi nic innego jak oglądanie meczów razem z synem w telewizji i dopingowanie w ten sposób naszych bohaterów.
Szybkim krokiem wyszłam na zewnątrz i skierowałam się do taksówki stojącej obok.
Zanim wsiadłam odwróciłam się raz jeszcze spoglądając w ogromną szybę. Jedna samotna osoba znajdowała się w środku odwrócona tyłem. Pewnie jakiś nocy marek. Uśmiechając się delikatnie weszłam do środka, zamykając drzwi i chwytając za pas. Była tylko jedna rzecz której żałowałam. Jednak teraz było już za późno aby wracać.



Siedziałem w kawiarni na dole zbierając myśli. Miałem idealny widok na recepcję. W tym właśnie momencie Alison oddawała klucze kobiecie za ladą. A jednak wyjeżdżała. Od razu dzisiaj. Czułem się dziwnie pusto. Chciałem wstać, podejść tam i chociaż się pożegnać. Ale ja głupi tego nie zrobiłem. Co ty sobie myślisz chłopie? Myślisz, że taka dziewczyna nie ma już chłopaka do którego właśnie wraca? Tylko głupek nie zauważyłby takiej dziewczyny.
Chwyciłem filiżankę przykładając ją sobie do ust.
Blondynka stała już przy taksówce, kierowca właśnie pakował torby do środka. Bez zastanowienie wstałem aby mieć lepszy widok. Bez namysłu zrobiłem coś czego w normalnej sytuacje bym nie zrobił.
- Odwróć się. Proszę odwróć się i spójrz na mnie. – wyszeptałem cichutko zaciskając ręce na krawędzi stołu.
Stałem tak w bezruchu parę sekund, które wydawały mi się wiecznością.
Dziewczyna właśnie zamierzała wsiąść do samochodu. Zrezygnowany odwróciłem się plecami do okna. Chwilę później zmierzałem już na górę chcąc jak najszybciej znaleźć się w łóżku.


_______________________
Właśnie parę minut temu skończyłam pisać ten rozdział. A wszystkie dzięki głównemu bohaterowi, który zadebiutował w FC Barcelona w dzisiejszym meczu przeciwko Man Utd :) Który oczywiście FCB wygrała, po rutach karnych 0-2. Z niecierpliwością czekam na zaczęcie sezonu oficjalnie :) No i na powrót Davida Villi!
Szczerze mówiąc rozdział napisany na szybko.. ale mam nadzieję, że zły nie jest :) Cóż, to już zostawiam waszej ocenie. Życzę miłego czytania i do zobaczenia wkrótce! ;-)  Dobranoc!

piątek, 13 lipca 2012

Rozdział 1.


17 czerwca 2012r.
Zdecydowanym krokiem wysiadłam z autobusu. Przede mną ostatnia część podróży. Wyciągnęłam z torebki niewielką mapkę, którą Xavi podesłał mi parę dni wcześniej. Spojrzałam na nią po chwili szukając jakiejś nazwy ulicy, aby zorientować się w którą dokładnie stronę mam się kierować.
Pół godziny później stałam już przed głównym wejściem do hotelu „Mistral”. Uśmiechnęłam się sama do siebie.
- Dzień dobry. – zwróciłam się po angielsku do czarnowłosej kobiety stojącej za biurkiem, gdy weszłam do środka. – Czy uzyskam informację gdzie znajduje się Xavier Hernandez?
- Niestety, nie udzielamy takich informacji osobom z zewnątrz. Obawiam się, że nie może pani tutaj przebywać jeśli nie jest pani w jakiś sposób powiązana z Reprezentacją. – odezwała się stanowczym głosem kobieta.
- Chwileczkę. Dostałam to zanim Hiszpanie wylecieli z kraju. – mówiłam jednocześnie szukając czegoś w torebce. – Proszę. – uprzejmie podałam jej niewielką plakietkę.
Na niej była informacja upoważniająca mnie do przebywania z Reprezentacją. Xavi o wszystkim pomyślał, byłam mu ogromnie za to wdzięczna.
Brunetka przez chwilę przyglądała się podanej przeze mnie rzeczy, następnie oddała mi ją uśmiechając się miło.
- W takim razie niech pani się uda na pierwsze piętro, pokój nr 7.
- Bardzo dziękuję. Miłego dnia życzę.
Czym prędzej ruszyłam w stronę schodów i pognałam na górę. Zatrzymałam się przed wskazanym numerem.
Stałam tak przed drzwiami przez parę sekund. Odgarnęłam z czoła grzywkę. Tak bardzo cieszyłam się, że tutaj jestem. Potrzebowałam takiej odmiany. Jednak czułam się nieswojo. Tęskniłam za Aaronem. Nie było godziny żebym o nim nie myślała. Byłam ciekawa co teraz robi, czy słucha się Davida. Czułam ogromne wyrzuty sumienia, że go zostawiłam. Nigdy go nie opuszczałam. Obiecałam sobie, że jak tylko przywitam się z przyjacielem od razu do niego zadzwonię.
Westchnęłam i podniosłam pięść aby zapukać. W tym samym czasie drzwi się otworzyły. Zdezorientowana cofnęłam się o pół kroku. W drzwiach pojawił się niewysoki mężczyzna o jasnobrązowych włosach, kilkudniowym zaroście, łagodnych rysach twarzy na której na ustach usadowił się uśmiech.
Zarumieniona przyglądałam się mężczyźnie, nie mógł być dużo starszy ode mnie. Gdy mnie zobaczył widocznie się zmieszał. Jednak nie odwrócił wzroku, przyglądał mi się z zaciekawieniem.
- Przepraszam, chyba pomyliłam pokoje. – odezwałam się chcąc się odwrócić i odejść.
- Proszę poczekać. – zatrzymał mnie chwytając delikatnie za łokieć.
W tej samej chwili przeszedł mnie dreszcz. Przyjemny dreszcz. Odwróciłam się raz jeszcze na niego spoglądając. Uśmiechnął się.
- Szukasz Xaviego? To jego pokój. My właśnie oblegaliśmy go, jak codziennie zresztą.
Po tym zdaniu mimowolnie się zaśmiałam. W mej wyobraźni ukazał się widok Xaviego siedzącego w kółku a naokoło niego całą drużynę La Roja. Zawsze był bardzo lubiany.
- Dziękuję bardzo. Mam nadzieję, że nie zakłócę tam waszego codziennego, rytualnego spotkania. – powiedziałam uśmiechając się delikatnie do nieznajomego. Nigdy nie byłam dobra w nawiązywaniu kontaktów. Uchodziłam za osobę nieśmiałą.
- Przyda się jakaś zmiana. – otworzył szeroko drzwi gestem zapraszając mnie do środka.
Skinęłam głową w geście podziękowania. Zauważyłam, że cofnął się za próg pokoju. Moje serce zachowało się tak jakoś inaczej, poczułam tak jakby.. smutek?
- Właśnie i tak wychodziłem. – odezwał się szatyn jakby przeczytał moje pytanie dryfujące gdzieś w mym umyśle.
Wesoło uśmiechnięty pomachał mi i zaraz zniknął w korytarzu.
Nie dane było mi zauważyć jak zatrzymuje się troszkę dalej i opiera o ścianę, wznosząc oczy w górę i pogrążając się w myślach.
- Alison! – dobiegł mnie krzyk który poznałabym wszędzie. Chwilę później znajdowałam się już w ramionach Xaviego. Przez chwilę myślałam, że mnie udusi.
- Spokojnie, możesz mnie już puścić. – śmiałam się próbując się wyswobodzić z jego uścisku.
- Tak się cieszę, że przyjechałaś. Szkoda, że Aaron nie może być teraz tutaj z nami.
Zwęziłam usta w cienką linię. Wolałam nic nie mówić, nie chciałam się tutaj rozpłakać.
- Kogóż to moje oczy widzą! – zbliżył się do nas wysoki mężczyzna, którego od dość dawna już znałam. – Nasza kochana i opiekuńcza dama. – delikatnie zmierzwił mi włosy śmiejąc się sam z siebie.
Pokręciłam z dezaprobatą głową śmiejąc się z Gerarda.
Następnie każda zgromadzona tutaj osoba zaczęła się ze mną witać. Połowę towarzystwa znałam, w końcu pracowałam z nimi na co dzień.
Nie mogłam uwierzyć jaka panowała tutaj radość, nikt się nie denerwował jutrzejszym meczem, wszyscy byli jak najbardziej wyluzowani. Nie widziałam nigdzie drużyny w której byłby taki dobry kontakt. Nie przeszkadzało nawet to, że dużo graczy gra na co dzień w dwóch wrogich sobie klubach. Teraz liczyła się tylko Reprezentacja.

         * * *
- Jak się czujesz? – usłyszałam pytanie Xaviego gdy przechadzaliśmy się dookoła hotelu.
- Bardzo dobrze. – odpowiedziałam machinalnie, może troszkę za szybko.
- Takie odpowiedz możesz zachować dla reszty. Znam Cię już trochę. – przybrał surowy ton głosu.
- A co Ci mam powiedzieć? – spojrzałam w jego stronę. Na twarzy nie było ani cienia poprzedniego uśmiechu.
- Czy coś się zmieniło? Jak żyjesz?
Westchnęłam. Nie lubiłam wracać do wydarzeń sprzed roku. Niestety wydarzenia te wracały do mnie często, ten strach nie opuścił mnie całkowicie. Jakaś część mnie ciągle się bała.
- Boję się. – skierowałam wzrok na chodnik. – Boję się tego, że kiedyś znów zastanę go przed drzwiami, że będzie jak zawsze. Jednak nie boję się tutaj o siebie, tylko o Aarona . Oddałabym wszystko żeby on był już na zawsze bezpieczny. Dziecko w jego wieku nie powinno być świadkiem takich wydarzeń, żadne dziecko nie powinno przeżywać takich rzeczy.
Zacisnęłam mocno powieki. W mych oczach zbierały się łzy. Brunet bez chwili wahania objął mnie ramieniem.
- Zostały mu tylko dwa lata. Dwa lata. Wiesz jak to szybko zleci? Co będzie potem? Jeśli się dowie gdzie jesteśmy? Wtedy tego nie przeżyję. – głos przeszedł mi w niepohamowany szloch.
- Ciii. W Barcelonie masz nas. Żaden z nas nie pozwoli aby was skrzywdzono, rozumiesz? – Xavier chwycił moja twarz w swoje dłonie, zmuszając mnie żebym spojrzała mu prosto w oczy. – Stałaś się częścią wszystkich od razu. I ty i Aaron . Żaden bezduszny cham nie będzie krzywdził takiej kobiety. Nie pozwolimy na to. Zrozumiano?
Posłusznie kiwnęłam głową. Zatopiłam się w jego objęciu.
Nie chciałam nikogo wciągać w moje brudne sprawy, ale wiedziałam że sama nie dam sobie rady.
- A teraz chodź pokażę Ci gdzie trenujemy. – powiedział przywracając swoją wesołość na twarz.

* * *

- No no, imponujące boisko. I jak się tutaj czujecie? – spytałam rozglądając się.
- Wspaniale. Polacy się ogromnie gościnni. Mamy tu wszystko czego potrzebujemy. – odwrócił wzrok patrząc gdzieś w dal. – Jordi!
Krzyknął i migiem pognał w tamtą stronę. Stałam chwilę w jednym miejscy troszkę zdezorientowana. Następnie ruszyłam za nim. Gdy się zbliżałam zauważyłam, że Xavi z kimś rozmawia. Kiedy byłam dostatecznie blisko poznałam, że jest to ten sam nieznajomy z pokoju hotelowego.
Zatrzymałam się troszkę dalej nie chcąc im przeszkadzać w rozmowie.
- Ali, tego pana chyba jeszcze nie poznałaś. – zaśmiał się kataloński pomocnik.
- Właściwie już się dziś spotkaliśmy. – wtrącił szatyn.
- Ooo. – zdziwił się mój towarzysz.
- Jordi Alba. – mężczyzna wyciągnął dłoń w moim kierunku. Bez wahania wyciągnęłam swoją.
- Alison Domínguez. – obdarzyłam go przyjaznym uśmiechem. Znałam go zaledwie parę minut a poczułam, że musi być naprawdę przyjazną osobą. Zauważyłam, że utrzymują bardzo dobry kontakt z Xavim, pomimo różnicy wieku.
- A ty znów trenujesz? Jordi, przecież musisz zachować siły na jutro.
- Spokojnie, będę na jutro dobrze przygotowany. – odpowiedział podrzucając piłkę, którą trzymał w ręku.
- Zawsze jesteś. Przydasz nam się w Barcelonie. – uśmiechnął się szeroko mój przyjaciel.
- Poczekajmy na oficjalną informację. Jeszcze nie wiadomo co się wydarzy. – Jordi widocznie się droczył z Hiszpanem.
Kątek oka zauważyłam, że Alba zerka w moim kierunku ukradkiem. W mgnieniu oka na moich policzkach pojawiły się rumieńce. Była to jedna z rzeczy których nienawidziłam w moim wyglądzie.
- Przyjechałaś na jutrzejszy mecz? – usłyszałam pytanie skierowane do mnie.
- Tak. Xavi już mi żyć nie dawał, że nie byłam bardzo dawno na żadnym. – wzruszyłam ramionami chcąc się tym usprawiedliwić.
- Zawsze dopinam swego. – uśmiechnął się tryumfalnie. – A teraz uciekamy. Alison, musisz odpocząć. Masz za sobą długą podróż. No i musisz wykonać chyba telefon, prawda? – spojrzał na mnie znacząco.
- Masz rację. Bardzo miło było Cię poznać. – uśmiechnęłam się po raz ostatni do szatyna.
- Wzajemnie. Do zobaczenia.

     * * *

Stałem tak w bezruchu patrząc jak ta dwójka odchodzi. Targały mną mieszane uczucia. Ta blondynka, Alison, kim ona była? Gdy zobaczyłem ją po raz pierwszy wyglądała na taką bezbronną, zagubioną istotę. A gdy się uśmiechnęła.. Trudno było mi oderwać wzrok. Przeklinałem się w duchu, że nie jestem żadnym czarującym facetem. Nie potrafiłem nawet podtrzymać rozmowy.
Jeszcze żadna dziewczyna nie zrobiła na mnie takiego wrażenia. Nie mogłem siedzieć bezczynnie. Alison miała być jutro na meczu, nie miałem pojęcia skąd jest, czym się zajmuje, czy jeszcze kiedyś ją zobaczę. W głowie zaświeciła mi się żółta lampka - ‘Xavi’. Widać, że bardzo dobrze się znali, przyjaźnili się. Wiedziałem co muszę zrobić.
Piłkę trzymaną w ręku położyłem na ziemię i z całej siły oddałem strzał na bramkę znajdującej się w sporej odległości.


____________________
Początki zawsze są trudne. I ten jest chyba najgorszy. Prolog mi się podobał, ale ten rozdział nic a nic. Miał wyjść całkiem inaczej, no ale cóż, jest jaki jest. Mam nadzieję, że jakoś go dacie radę przeczytać :) Zaczęłam go pisać wczoraj o 23 w nocy, skończyłam dziś rano. Mile widziane opinie :)  Miłego dnia, pozdrawiam ;)